Art on my mind: Daan Den Houter – Keep on Dreaming

Love of beauty is taste. The creation of beauty is art. (Ralph Waldo Emerson)

De gordijnen blijven langer dicht en de verwarming doet verwoede pogingen om het rijk van Koning Winter buiten te houden. Naast me op de zetel ligt De mensengenezer van Koen Peeters. Nog maar enkele bladzijden gelezen en onmiddellijk voerde deze schrijvende bankier (of is het een financieel onderlegde schrijver) me terug naar de weidsheid van de Westhoek. Het dorp is nu leeg. In de grijze verte ligt Frankrijk er even troosteloos bij als deze kant van de grens. De winter heeft de kleur uit het landschap weggevaagd. Naast me pronkt een mooie herinnering aan het 37ste kunstenfestival: Keep on Dreaming van de Nederlandse kunstenaar Daan Den Houter.

Zestien stalen kubussen werden aan het grote publiek aangeboden. Een van de kubussen bevat een goudklompje. De waarde van het edelmetaal overtreft de aankoopprijs. Een koopje en en gokje waard voor een bankier in hart en nieren? Neen, wie de stalen kubus durft vernietigen in de hoop goud aan te boren, loopt het risico om door een van de 15 andere eigenaars aangeklaagd te worden. Contracten werden getekend, beloftes gemaakt. De kunstenaar en ondertekende vraagt zich af wat het meeste waarde heeft: de zekerheid over het al dan niet bezitten van een klompje goud of de gemeenschappelijke droom.

Deze vraag spookt tijdens de lectuur van Peeters door mijn hoofd en steeds weer dwalen mijn gedachten af. De koeien van de Westhoek transformeren in stalen kubussen. De keizersnee die het jonge kalf moet bevrijden, lijkt steeds meer op het openbreken van de enigmatische driedimensionale vierkant. Ik neem het voorwerp in mijn handen, schudt ermee. Kan je uit het getik opmaken of het goud of staal is dat zich in de buik bevindt? Klinkt goud anders dan staal? Het valt me wel op dat het voorwerp – letterlijk – een deel van zijn glans verliest. Wellicht heeft dit kunstobject nood aan mensen om het te bewonderen, volstaat mijn dagelijks blik niet om het opnieuw glans te geven. Wie weet droomt het wel – net zoals ik – van de warme zomerwind die het opgeschoten graan doet wiegen. Van landschappen die vol ongeduld wachten om opnieuw gevuld te worden met lentekleuren. Van een dorp dat indommelt in zijn jaarlijkse winterslaap om over enkele maanden opnieuw kunst en liefhebbers te ontvangen in zijn huizen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s